Zaprezentowane powyżej zdjęcie fotela zawiera w sobie wszystkie te skojarzenia. Ale bez ludzi "dobrej woli" to by się nie wydarzyło. Senator Krystyna Bochenek działająca w Śląskim Funduszu Stypendialnym wspólnie z Gazetą Wyborczą, czyli red. Tomaszem Malkowskim wymyśliła KRZESŁO DO NAUKI. Śląscy samorządowcy poparli myśl dofinansowania zdolnych studentów i podarowali różne swoje stołki. Fotel tu prezentowany do dar Prezydenta Żor Waldemara Sochy. Na tym fotelu siedziała córka Pani naczelnik USC a ślubu udzielał sam Pan Prezydent - sentyment ważności wydarzenia. Z tym przekazem Fotel trafił w moje ręce. Idea szczytna , zaszczyt i wyróżnienie, ale też i odpowiedzialność jak ten piękny przecież mebel jeszcze bardziej umaić i przemienić w dzieło sztuki. Szczególnie, że podobnych zadań podjęli się też inni wybitni plastycy śląscy. Ja byłem pierwszym i jedynym fotografem w tym znakomitym towarzystwie, a to przecież zobowiązuje !

Moim najcenniejszym zdjęciem jest mój "Gołąbek", do tego dochodzą moje fascynacje fotografią na stalowych blachach. Jak to pogodzić z tym pięknym klasycystycznym kształtem? Funkcję i kształt fotela zachowałem ubogacając go metalowym kręgiem przylatujących i odlatujących śląskich gołębi. Tym samym prezydecki fotel stał się też "gołębnikiem". Wszystko to udało mi się zrobić przy pomocy Pana Damiana Tomanka który udostępnił mi swoje możliwości techniki Grawerton do przeniesienia zdjęć na mosiężna blachę idealnie pasującą do kolorytu fotela.

Nasze wspólne działanie zostało też udokumentowane w postaci naszych maleńkich portrecików. One też znalazły swoje skromne miejsce na fotelu.

Ale najważniejszy jest ten, kto w Górnośląskim Centrum Kultury po wspaniałym koncercie Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w czasie zaciętej licytacji kupił ten fotel. Pan Krzysztof Lisiak to właściciel Firmy "COM PROMIS" ale też doskonały fotograf. Po licytacji skromnie stwierdził : fotel zostaje w rodzinie !

To mnie bardzo cieszy, bo będę mógł jeszcze od czasu do czasu posiedzieć w tym ważnym dla mnie fotelu i porozmawiać z Krzysztofem o fotografii przy dobrej kawie.

Katowickie Biuro Wystaw Artystycznych w sierpniu gościło artystów odczuwających potrzebę przełamania spojrzenia na śląską sztukę. Przewartościowania dominujących obrazów sztuki śląskiej od mitologizującej, czy akademickiej po otwartość na poszukiwania. Wśród zaproszonych artystów znalazł się nasz Kolega Janusz Musiał. To bardzo dobrze, że wśród plastyków pojawia się ambitny i uzdolniony plastycznie fotograf. Pomiędzy plastyką a fotografią istnieje ciągła potrzeba wzajemnego się uzupełniania i dopełniania.

Sam portret artysty to już plastyczne przetworzenie.

Aktualnie artysta zajmuje się naszą egzystencją rozgrywającą się w świecie wypełnionym nieskończoną liczbą ekranów. Rozdrgane kalejdoskopowe obrazy to jego próba wizualizacji naszej kiczowatej rzeczywistości. Dlatego pozwoliłem sobie zwielokrotnić jego ekspozycję z sali wystawowej. Baloniki pozwalają z uśmiechem spojrzeć na ten przegadany optycznie świat.

Ale poważnie podchodząc do tego omówienia wypada się pochylić nad próbą analizy czy refleksji nad tym, co nam serwują niezliczone wielkością i ilością ekrany multimedialne. Już sama próba postawienia problemu powinnam budzić zrozumienie, jeżeli już nie akceptację. Te fotograficzne obrazy niczego nie przedstawiają, ale zmuszają do zastanowienia się nad tym, co nas otacza i to już jest wartość sama w sobie.

Fotografując ekspozycję Janusza podjąłem też próbę fotografowania tego, co się działo na ekranie telewizora nadającego w kółko ten sam ciąg obrazów. Na mojej fotografii był telewizor - był zarys nadawanego obrazu - było odbicie obrazów zawieszonych na ścianach a nawet pojawił się zarys mojej osoby. A chciałem nie być na tym odbiciu, nie udało mi się wyjść z kadru. I to jest chyba puenta czy istota przekazu artysty. Jesteśmy aktywnymi odbiorcami i zarazem uczestnikami otaczającej i zalewającej nas elektronicznej rejestracji. Całkowicie uzależniamy się i poddajemy się manipulacji wirtualnej rzeczywistości, zatracając równocześnie granice między zjawą a realnym światem. Ale który świat jest realny?

Rok temu Związek Polskich Artystów Fotografików Okręg Śląski podpisał Biblioteką Śląską w Katowicach Umowę o współpracy. Zawarcie tej umowy było sygnalizowane w śląskiej prasie. Red. Łukasz Kołębasiak w Gazecie Wyborczej poparł ideę takiej współpracy. Umowa ta to zabezpieczenie tego, co dla nas fotografików jest najcenniejsze. Dobrej i znaczącej dla naszego regionu fotografii, tak członków naszego Okręgu jak i innych znanych fotografów.

Po roku możemy być zadowoleni, bo fotografia przekazana do Biblioteki Śląskiej jest w niej traktowana z dużą atencją i profesjonalnym zabezpieczeniem. To metafizyczne doznanie widząc w zbiorach specjalnych swoją fotografię - pięknie opisaną - zabezpieczoną i eksponowaną. To doznanie powinno zdopingować wszystkich innych znaczących coś w polskiej fotografii do zabezpieczenia swojego dorobku życia. Bez względu czy w Bibliotece czy w innym Muzeum.

20. lipca 2006 roku na uroczystym spotkaniu Dyrekcji Biblioteki Śląskiej i Zarządu Okręgu Śląskiego ZPAF Prezes Okręgu Katarzyna Łata - Wrona przekazała uroczyście Dyrektorowi Biblioteki Śląskiej, prof. Janowi Malickiemu wszystkie Katalogi wydane w ostatniej kadencji przez Okręg Śląski ZPAF. Katalogi te towarzyszyły wystawom prezentowanym w Galerii "KATOWICE". Ten zbiór wydawnictw to dowód naszej aktywności artystycznej. Zbiory Katalogów z informacjami o autorach i prezentowanych pracach to ważny przyczynek do ogólnej informacjii wydarzeniach kulturalnych.

Pięknym akcentem tej skromnej uroczystości było też przekazanie do zbiorów bibliotecznych Albumu "FOTOGRAFIA" autorstwa Haliny Holas - Idziakowej i Leonarda Idziaka. Wydawnictwa tego nie można kupić w żadnej księgarni, ponieważ jest to unikatowe wydanie reklamowe Firmy "GRAS SAVOYJE POLSKA" i zostało ono wydane w ograniczonym nakładzie. Koleżanka Halina Holas - Idziakowa nestorka naszego Okręgu tworzyła Delegaturę ZPAF w Katowicach w roku 1953 i jest Honorowym Członkiem ZPAF.

Prezentowane ostatnio trzy wystawy to ważny i przełomowy moment w działalności naszej związkowej Galerii KATOWICE. Po wielu latach wystaw indywidualnych i tematycznych prezentujemy Siebie w wystawie zbiorowej. Stało się tak w wyniku faktu postawienia nam konkretnych i prostych założeń - mieliśmy przedstawić swoje: "Przestrzenie wyobraźni" - "Przestrzenie egzystencji" - "Autoportrety".

Tym samym stanęliśmy przed problemem zastanowienia się, "Jacy jesteśmy i gdzie jesteśmy". Czyli przed odsłonięciem artystycznej przyłbicy. Czy to nam się udało ? Pokazując swój autoportret pokazaliśmy to, co w każdym z nas siedzi i co mamy do powiedzenia. Obrazowo przedstawił to Kol. Wiesław, Brzóska-Vistan podając siebie i tym samym nas na talerzu. Od Was drodzy widzowie, wierni naszej Galerii usłyszymy czy tak się stało. Ja stawiam problem do przemyślenia i dzielę się ze swoimi bardzo subiektywnymi odczuciami. Szczególnie cieszy mnie, że nastąpiło aktywne utożsamienie się ze Związkiem i jego wystawami. Związkiem bardzo mi bliskim, w którym już jestem 30-lat. Nawet ci, którzy nie wzięli udziału w wystawach zaczęli się nimi interesować. Tym samym rośnie nasz potencjał twórczy, a o to przecież chodzi. Szykują się nam kolejne ciekawe i ważne manifestacje artystyczne.

Na oblicze każdej organizacji wpływ mają ci, którzy ją tworzą i którzy prowadząc ją nadają jej swoje piętno. Aby dokładniej nas, czyli Okręg Śląski ZPAF poznać warto się przypatrzeć autoportretom tym, którzy mieli na to wpływ i chcieli zrobić sobie autoportret.

Delegaturę ZPAF w Katowicach w 1951 stworzyła Halina Holas - Idziakowa. Jej aktualny autoportret prezentuje nam nieustającą wizjonerkę pomimo tego, że czas upływa nieubłaganie. Wizjonerkę, która potrafi patrzeć w odbicie swojego dzieła !

Obok zaprezentowała się w trzech odsłonach aktualna Prezes Katarzyna Łata -Wrona. Zadumana nad ciężarem nowych obowiązków - zalotnie z przymrużeniem oka dająca nam sygnał, że Ja sobie radę dam - oraz że będę to robić z radością - tak jak powinno się tworzyć dobrą sztukę.

Na wystawie nie uczestniczy Prezes Edward Poloczek. Jednak w jego twórczości ważny dla niego był jego autoportret w stroju i fotelu Stańczyka ! Bo taki właśnie był Poczek, Blisko władzy, lecz mający do niej swój własny niezależny stosunek. To mu pozwoliło razem z Haliną Idzakową wywalczyć i zbudować naszą Galerię.

Były Prezes Jakub Byrczek przedstawił się w swój charakterystyczny tajemniczy sposób - liczby ważne dla ludzkości są też ważne dla niego, - ale tajemnica poznania pozostaje tajemnicą, tak liczb jak i Jego osobowości !

Na koniec mojego wywodu przedstawiam się sam. Mój autoportret mówi więcej niż chciałem powiedzieć o swojej psychice, szczelnie otoczonej zwojami tradycji, historii związku i chęcią utrzymania go w dobrej kondycji. Bez specjalnych wstrząsów i zawirowań. Pozostali Prezesi tak Okręgu jak i wcześniej Delegatury jakoś nie zrobili swoich autoportretów z różnych zresztą względów. Szkoda, bo byłby to obraz pełniejszy. Ale wszystko przed nami.

Polskie i śląskie środowisko fotograficzne pożegnało ostatnio Kazimierza Sekę jednego z wielkich ostatnich światków zmieniającej się epoki.

A wszystko zaczęło się we Lwowie gdzie w Akademii Handlu Zagranicznego zaczynał edukację fotografii jak sam podkreślał "artystycznej". Wojna to Armia Krajowa i fotografia zakazana, ale jakże cenna. Po wojnie praca w kilku redakcjach. Jednak najbardziej poświęcił się Centralnej Agencji Fotograficznej. Współtworzył ją w Katowicach od podstaw. A w latach 1953 do emerytury w roku 1982 był jej kierownikiem. Tym samym był ze swoim aparatem wszędzie tak gdzie się coś działo. Wszystko to perfekcyjnie z zacięciem doskonałego obserwatora rejestrował. Tysiące Jego fotografii jest w archiwach CAF-u, a to, co zostało zostanie zabezpieczone przez Bibliotekę Śląską. Cała fotograficzna spuścizna Kazimierza Seki jest obrazem naszej zmieniającej się gospodarczo i politycznie rzeczywistości. Ten dokument fotograficzny jest i będzie bezcenny. Nie tylko, dlatego że jest historyczny, ale dlatego też, że jest fotograficznie dopieszczony. Będąc dziennikarzem - fotoreporterem Kaziu został też członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Uczestniczył w wielu konkursach i wystawach fotograficznych zdobywając na nich medale i wyróżnienia. Cenił sobie najbardziej sukces na "PHOTOKINA78" gdzie za reportaż "Ludzie węgla" dostał Złoty Medal. Był też pierwszym polskim jurorem na World Press Photo.

Ale dziełem Jego życia był Śląski Klub Fotografii Prasowej, który stworzył i którego Prezesem był przez 7 kadencji. KFP zawiesił swoją działalność dopiero w stanie wojennym.

Do tego czasu Klub ten, prawie, co roku prezentował najlepsze fotografie śląskich fotoreporterów. Fotografie, które z wiadomych względów nie mogły się ukazać w prasie codziennej. Klubowe spotkania i wspólne prezentacje to była jego osobista troska o rozwój młodych talentów i utwierdzanie ich w wierze, że należy robić dobrą prawdziwą fotografię. Fotografię, która zawsze się przebije i znajdzie swojego odbiorcę.

Właśnie na tych wystawach zobaczyłem po raz pierwszy ciekawe i dobre foto-reportaże. Miałem też zaszczyt jako młody chłopak robić zdjęcia obok fotoreportera ze sprzętem, o jakim tylko mogłem marzyć. To właśnie Kazimierz Seko pozwolił mi fotografować obok siebie w czasie Wyścigu kolarskiego w Wiśle na Kubalonce. Kaziu też był na moim przyjęciu ślubnym, na które przyniósł zdjęcie pierwszej Pary Młodej z naszego katowickiego Pałacu Ślubów. Pałacu, w którym właśnie brałem ślub.

Jego opowieść o tym pierwszym ślubie została sfilmowana i stanowi cenny dodatek do naszych filmowych dokumentacji o Nim i całym Śląskim Okręgu ZPAF.

Pamięć i fotografia to nasza spuścizna po znaczących fotografach.

Dobra fotografia zagościła w najwyższym katowickim wieżowcu ALTUSIE. Maciek Stobierski fotografik globtroter, który kocha przyrodę i przygodę swoją wystawą "Żaglowiec" zaprezentował nam tchnienie morskich przygód na Darze Młodzieży. Jego czarno -białe fotogramy to dopiero zapowiedz kolejnych ciekawych i pięknych fotografii morskich przestrzeni przecinanych żaglami Daru Młodzieży

Sam nam mówi, że: wystawa "Żaglowiec" to dopiero wstęp do dużych wystaw z jego rejsu i fotograficznych sesji na Darze Młodzieży. W ubiegłym roku spędził na nim 10 tygodni. Było to dla niego duże fotograficzne wyzwanie i pasjonująca praca w morskim plenerze. Za kilka dni wyrusza w następną część tej przygody. Ma nadzieję, że efektem tej pracy będą kolejne interesujące zdjęcia. Ja osobiście znając Maćka oraz jego możliwości jestem tego całkowicie pewien. A dowodem na to są zaprezentowane aktualnie fotogramy. Pełne klimatu przygody i morskich przestrzeni.

To dobrze, że Okręg Śląski Związku Polskich Artystów Fotografików posiada w swoich szeregach właśnie takiego artystę. A ponieważ wszystko, co dobre to trwa krótko, więc ekspozycja "Żaglowca" trwa tylko trzy dni 23 do 26 czerwca 2006

Katowicka artystka Anna Chojnacka fotografując przed 30-tu laty śląskie środowisko plastyczne użyła właśnie tego symbolu.

"Dyskusja o sztuce", którą wiodą młodzi wtedy artyści : Andrzej Czeczot, Jerzy Duda-Gracz oraz Tomasz Jura ma w tle krowę, którą w kwiatki maluje Jerzy Duda -Gracz. Fotografia ta w naturalnej wielkości przedstawia te wszystkie postacie, wycięte i ustawione wokół krowy oraz sztalugi z fotografią śląskiej ziemi. Dzieło to wraz z innymi pracami fotograficznymi przed kilku laty, zostało prze autorkę przekazane do Muzeum Miasta Katowic. Teraz chcąc przypomnieć twórczość naszej wybitnej Koleżanki organizujemy w Galerii "KATOWICE" ZPAF jej Wystawę.

To uroczyste przeniesienie przez młodsze pokolenie artystów właśnie tej Fotografii z Muzeum Miasta Katowic do naszej Galerii jest symbolem i hołdem oddanym dobrej i wizjonerskiej fotografii Anny Chojnickiej. Kto wtedy przewidywał inwazję krów na europejskie miasta ? Kto wierzył i stawiał na młodych artystów - właśnie Anna Chojnacka. Wierzyła i miała tzw. dobrego nosa. Wszyscy Ci Artyści to wielkie i znaczące postacie polskiej sztuki.

W tym hepeningowym wydarzeniu uczestniczyli Prezes Okręgu Śląskiego ZPAF Katarzyna Łata -Wrona, Janusz Musiał, Józef Wolny , Krzysztof Lisiak, Stanisław Masztalerz i niżej podpisany. Całość fotografowała silna grupa fotoreporterów ze śląskiej prasy. W Galerii dotarł do nas Tomasz Jura, a wszystkiemu z góry przyglądał się Jerzy Duda - Gracz.

To i inne bardzo dobre zdjęcia Anny Chojnickiej będzie można zobaczyć w naszej Galerii już od 7.czerwca 2006 roku.

Zapraszamy na wernisaż 7. czerwca (środa) o godz. 18.30 do Galerii "KATOWICE" ZPAF przy ul. Warszawskiej 5.

Dwa w jednym to hasło reklamowe mające nas przekonać, że dwa dobre elementy jakiegoś produktu zmieszane razem i podane w jednym opakowaniu zwiększają i poprawiają jego jakość. Coś w tym jest . Ta prawda przenika do świadomości i staje się pożywką w innych działaniach.

Galeria "KATOWICE" aktualnie prezentuje właśnie dwie wystawy jednocześnie. "Specyfikę Śląskiego Pejzażu" oraz "Przestrzenie Wyobraźni". Składnikami obu wystaw są dobre fotografię, dobrych fotografów. Mogę to stwierdzić, ponieważ od wielu lat oglądam naszą śląską twórczość różnych środowisk fotograficznych. Ten współczesny pomysł nawiązuje do faktu działania przed 20-tu paru latu też 2 - Galerii w tej samej Galerii. Jego odnowienie i zapał w realizacji, jaki prezentuje nowy Zarząd pod wodzą Kasi Łaty - Wrony jest godny nie tylko zauważenia, ale też docenienia. Z tej prostej przyczyny, że jest to dopiero zapowiedz kolejnych podobnych konfrontacji.

Co dają takie porównania - bardzo wiele : przypominają starą dobrą fotografię starszych Koleżanek i Kolegów, tym samym zwracając uwagę na ciągłość tradycji, pokazują świetną technikę i wrażliwość na piękno i problemy naszej śląskiej ziemi. T niby nic a bardzo wiele ! Młodsze pokolenie fotografów może się zmierzyć z własna wizją wyobraźni, która często nie odstaje od tej, która gościła w tych murach. Jednocześnie dodaje nowego ożywczego ducha przez wizje współczesnej techniki komputerowej nasyconej przeglądaniem się w sobie.

Współczesny artysta prze swoje doznania przeżycia odnosi się do problemów go otaczających. Tak było i tak jest. Ale kontynuacja i prezentacja poparta skromnym, ale ważnym katalogiem to ewenement w naszej związkowej egzystencji. To, co się nie udawało nam starszym udaje się młodszym. I to jest miara postępu i skromnego zadowolenia. Szczególnie w moim przypadku, gdy łącząc swoją fotografią obie prezentacje mogę być spokojny o dalsze losy naszego, ale też i bardzo mojego Śląskiego Okręgu. Wysiłek nas budowniczych Galerii jest kontynuowany kolejnymi znaczącymi prezentacjami.

Nową jakością jest wizja "Kolekcji Fotografii Artystyczne" Okręgu Śląskiego ZPAF, która zacznie się wyłaniać z starych zbiorów Okręgu i dodanych do niej całych wystaw aktualnie zaprezentowanych. Ten zbiór ważnej dla Śląska fotografii zostaje uzupełniany filmową rejestracją sylwetek oraz dorobku Koleżanek i Kolegów. To jest kolejna zasługa nowego i młodego artysty Janusza Musioła.

Podświadomie zacząłem pisać o dwóch wystawach a pojawiają się dwa nazwiska Koleżanki i Kolegi będących też bardzo luźnym skojarzeniem z tytułem. Naturalnie siła sprawcza dwóch składników nie byłaby tak silna gdyby wokół niej nie było innych aktywnych. Ale właśnie tak powinny działać zespoły ludzkie opanowane wspólną ideą.

A nas wszystkich i to jest siłą Związku łączy miłość i fascynacja do fotografii ! Często muszę odpowiadać na pytanie, czym jest ZPAF ? I nigdy nie ma na to jednoznacznej i definicyjnej odpowiedzi. Zawsze jest to aktualne zestawienie poczynań artystycznych połączonych z sukcesami przeszłości. Jest to też zawsze odwołanie do znaczących i wybitnych nazwisk w polskiej fotografii, których mam zaszczyt być Kolegą. A konkluzją tych rozważań niech będzie stwierdzenie -

"Wiele w jednym" jest lepsze niż "Dwa w jednym"

Ten przewrotny tytuł wcale nie oddaje charakteru autora Wystawy ...wobec Aniołów....

Antoni Kreis kreuje się na "stwórcę" świetlistego świata współczesnych aniołów szczególnie tych, które zeszły na ziemię i zapełniły kolorowe bilbordy. Artysta na swój sposób jest stwórcą - twórcą swojej sztuki. My widzowie jego wystaw jesteśmy twórcami swoich wyobrażeń o tym, co autor chciał nam powiedzieć. Bardzo często te wizje całkowicie rozmijają się ze sobą. Pojawienie się tej wystawy w Galerii CZAKRAM pełnej klimatów z innych światów, nadaje tej ekspozycji kolejne ciekawe znaczenie. Muzyka, która nieodłącznie towarzyszy wydarzeniom Czakramu tutaj stworzyła swoisty klimat uniesienia. Była to autorska prezentacja tak Antka Kreisa jak i Dariusza Winklera.

Zaprezentowane na ścianach akty kobiet-aniołów miały się gdzie unosić !
Sprzyjała temu zjawisku dziaporama na trzy rzutniki i trzy narożne ściany. Tak zaczął się wieczór anielskich uniesień. Dobra muzyka , bo jak może być inaczej skoro Antek to przecież muzyk, filmowiec, fotograf, czyli człowiek orkiestra . Zresztą kolejne imprezy wokół wystawy pełne muzyki będą tylko dodawały jej nowych odkrywczych skojarzeń.

Jakie są, więc te antkowe anioły ?
Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi, każda jest dobra !

Są zwiewne żółto - cieliste , rozmyte, bo mają pokazywać chwilę uniesienia, zachwytu czy wreszcie pożądania, gdy patrzymy na rozebraną kobietę. Zresztą autor sam nam o tym mówi. Czyli jest rzetelny i uczciwy, nie dorabia artystowskiej ideologii do tego, co czyni i co go zachwyca. Antoni taki jest jak go znam od tych bardzo wielu lat.

Są rejestracją odbić lustrzanych, tworzących nowe skojarzenia. Tak twórcy jak i widza. Ta Antkowa technika zastosowana już do pokazania zwiewnych i pięknych kwiatów tutaj znalazła kolejne właściwe zastosowanie.

Magia ciała kobiety splata się z magią fotografii i z magię światów odbitych tylko na ulotną chwilę patrzenia pod właściwym kątem !

Wreszcie są cienie wspomnień !
Gdzie cielistość ustępuje fakturze rozmywających się w ziarnie i pikselach obrazów.
Ale taka jest natura kobiety - anioła. Pojawia się. Anektuje wszystkie nasze zmysły, a potem nas porzuca odchodząc w siną dal !

To bardzo dobre "motto", którego użył Krzysztof Lisiak do swojej pierwszej fotograficznej wystawy. W tych słowach zawiera się sens i istota jego fotografii. Tak On to czuje i tak ja to odbieram. Ale to otarcie o rzeczywistość jest głębsze i bardziej znaczące. Dla mnie widza tej wystawy to odkrycie "zadumy" ludzi sfotografowanych w kuluarach filharmonii czy sali wystawowej. I to jest to COŚ, co chce nam pokazać Krzysztof Lisiak. Nie jest to prosty fotograficzny zabieg skierowania obiektywu od sceny na widownię i stwierdzenia, że tam też się coś ciekawego dzieje.

To jest poważna refleksja nad istotą sztuki. Nad jej wpływem na człowieka, oraz nad niezbędnością jej przeżywania. Bo właśnie wewnętrzne jej przeżywanie jest istotą tego przekazu. Pokazu zdjęć przemyślanych, dobrze skadrowanych i ciekawie tajemniczo - malarsko podanych. W dobie wszechobecnej perfekcji technicznej i barwnej, jaką niesie cyfrowa fotografia takie pokazanie wewnętrznych stanów człowieka godne jest zauważenia i popularyzowania. Niesie ono ideę wyższości ducha na prozaiczną materią techniki.

Wystawy będące podsumowaniem naszych aktualnych dokonań powinny zawierać istotne i aktualne dla nas w danym okresie czasu przemyślenia i refleksje. Wtedy my odbiorcy sztuki w moim wypadku jej smakosze poznajemy smaki nam znane lub doznajemy nowych odkryć. To jest właśnie to, po co przychodzimy na koncerty, spektakle czy wreszcie na fotograficzne wystawy. Wszyscy mamy swoje doświadczenia, przeżycia a jednak jesteśmy zainteresowani doświadczeniami refleksjami czy wreszcie przeżyciami innych. Porównujemy, analizujemy, ewentualnie wyciągamy wnioski.

Ta Wystawa i ludzie na niej pokazani przez Krzysztofa Lisiaka właśnie nas wszystkich do tego zachęca i wciąga. Nie oglądajmy jej powierzchownie i bez zastanowienia. Forma pokazania, czyli zderzenie dwóch rzeczywistości tego, co się dzieje na scenie pełnej koloru i ruchu podanej w postaci multimedialnego widowiska, a tym, co się dzieje w półmroku na zawieszonych fotogramach czyni z tej wystawy ciekawe i godne zauważenia wydarzenie artystyczne w Galerii "KATOWICE" Związku Polskich Artystów Fotografików Okręg Śląski.

Jak na początkującego artystę to dużo. To też zobowiązanie na przyszłość, bo ja wierzę w młodych twórców i dobrze im życzę.